اصولا هیچ اعتقادی به انتقاد ندارم به خصوص در زمان کنونی حالا هی بگین انتقاد سازندس ولی به نظر من همون بهتر که خاموش باشیم و نفس بکشیم تا روزی میمریم البته اگه این مرض لعنتی من من رو قبلاز مرگم از پا در نیاره ولی یه چند تا موضوع هست که دوس دارم در موردشون بنویسم که البته یه مدتیه فکرم رو یه کمی مشغول کرده

نمی دونم یادتون میاد یا نه که سه چهار ماه پیش پودر لباسشویی یه دفعه شد کالا نایاب.اون موقع هنوز هیچکس خبر نداشت که قراره یارانه از پودر لباسشویی برداشته باشه ولی معلوم بود که یه عده واقعا خبر دارن که قراره این کار انجام بشه و به یک باره قیمتش نجومی بشه همین باعث شد که واقعا یه مدتی پودر احتکار بشه حالا توسط کی من نمی دونم .یکی دو هفته بعد وزیر بازرگانی اعلام کرد که قرار یارانه ها ازروی پودر لباس شویی برداشته بشه و من بعد این یارانه ها رو روی شیر میگذاریم تا همه بتونن شیر بخورن لااقل نسل آینده یه کم سالم باشن.و تو این مدت اولین قیمتی که بر روی پودرهای لباسشویی قرار گذاشته شد نزدیک100%قیمتها بیشتر شد و حالا اونهایی که پودرها رو از بازار جمع کرده بودن ثروتشون رو بیشتر شد وبازهم فاصله طبقه ها بیشتر شد.اما شاید تا اینجاش یه اتفاق معمولی باشه اتفاق جالب این بود که شیری که قبلا بدونه یارانه تو سوپرمارکتها توزیع می شد با قیمت 200تومان حالا شده 250تومان این یعنی یارانه بر شیر ولی من هر جور حساب می کنم نمی دونم که چه جور میشه یه کالا بعد از استفاده از سوبسید«یارانه»گران تر بشه واقعا هیچ کسی نیست که اقتصاد خونده باشه و بتونه نمودار این وضعیت رو رسم کنه اگه کسی تونست به من هم خبر بدین تا دیگه اقتصاد نخونم چون واقعا همه منطقها رو نقش بر آب میکنه

موضوع دوم در مورد یارانه های نقدیه همین فرمهایی که همه جا میشه خرید و همه هم در موردش دارن حرف میزنن.راستش وقتی فکرش رو می کنم وقتی این همه پول یه دفعه میاد تو جامعه واینکه این پولها تا چه اندازه باعث افزایش تقاضاها و حجم نقدینگی و در آخر تورم بشه حالم به هم می خوره و وقتی که پیش بینی اکونومیست رو می خونم که معتقده که تورم سال آینده ایران 28%میشه خندم می گیره.به هر حال ما که تو چند سال گذشته به گرانی ها عادت کردیم عادت کردیم پولامون رو زودتر بدیم چیزهایی رو که لازم داریم بخریم چون ممکنه فردا با این پول ما نشه اون چیزی رو که دوس دارین و امروز میتونیم بخریم رو خرید.اگه سیاستهای جدید رئس جمهور رو بررسی کنیم شاید بهش حق هم بدیم چون معمولا دولتها در ماههای آخر قدرت خود معمولا به سیاستهای انبساطی اقتصادی دست میزنن یعنی به مردم پول میدن که فعلا یه چند صباحی رو خوش باشن و من فکر میکنم که اگه ظرف دو تا چهار ماه آینده این پولها رو دست ملت بدن تا همون موقعهایی که قراره انتخابات شروع بشه مردم خوشن و اون موقعاس که کم کم موج تورم جدید شروع میشه و اون وقت یاد خوشیهای چند ماه پیششون میافتن و احتمالا باز هم به دولت فعلی رای میدن به امید اینکه بازم از این آشها باشه.

در مورد دو وزیر جدید دولت نهم هم برام جالب بود که بنویسم اول وزیر اقتصاد که به نظر من ایشون باید کسی باشن که دولت هرطرحی که میده باید صداش در نیاد و اصطلاحا سرش تو کار خودش باشه وگرنه بعید میدونم با سیاستهای انبساطی جدید کسی انتخاب شده باشه که ساز مخالف بزنه که تورم و فشار به اقشار کم درآمد و اینجور حرفها البته من واقعا برای همه تیم دولت نهم آرزوی موفقیت می کنم

اما انتخاب وزیر کشور هم برام جالب بود دومین وزیر کورد دولت آقای احمدی نژاد بعد از آقای مصری یعنی انتخاب دکتر کردان به عنوان وزیر کشور هر چند که ایشون در دولت هشتم عنوان مشاور یا معاون آقای خاتمی (درست یادم نیست)بودند و همین شبکه زاگرس(شبکه محلی کرمانشاه)خودمون توسط ایشون افتتاح و شروع به کار کرد ولی به نظر من انتخاب کردان به عنوان وزیر کشور بیشتر جنبه سیاسی داشت تا چیز دیگر.قطعا آمار شرکت کردها در انتخابات مختلف در ایران در پایین ترین سطح قرار دارد (معمولا بین15 تا 30%)و همینطور کمترین درصدی که در ایران در انتخابات ریاست جمهوری دور نهم به دکتر احمدی نزاد رای داده بودند از استانهای کرد نشین بود(آذربایجان غربی،کردستان،کرمانشاه،ایلام)و این انتخاب آقای احمدی نژاد بیشتر ژست سیاسی بود تا هر کار دیگری.